Samen doorstaan
Wij zijn blij en wij zijn gelukkig. Niet langer hebben wij last van een depressie of de restverschijnselen daarvan. Wat een vreselijke tijd hebben wij doorstaan. Ik zeg bewust wij omdat ik niet de enige ben geweest die hier last van had. Mijn omgeving, vooral mijn naaste omgeving zoals mijn vrouw, kinderen en familie, hebben ook behoorlijk wat moeten doorstaan met mij.
Natuurlijk had ik de depressie maar zij moesten omgaan met een huilende ik, een oververmoeide ik, een bange ik en een ik die niet in staat was iets te ondernemen en als een bang vogeltje op de bank voor zich uit staarde. Uit pure liefde voor mij hebben ze deze depressie met mij doorgemaakt en ik betwijfel niet dat dit zwaar is geweest.

Een terugblik
In mijn vorige blog over mijn depressie schreef ik dat ik moest leren loslaten dat ik een terugval kon krijgen. Nu, ruim een jaar later, heb ik dat wel losgelaten maar ben ik nog wel bang dat wanneer ik een zware dag of week heb gehad, een naaste denkt dat ik misschien weer een depressie krijg. Waar ik dacht dat het voor mezelf loslaten moeilijk was, blijkt dat de gedachte die ik heb voor een ander voor mij moeilijker is. Maar we leren allemaal om niet in te vullen voor een ander dus ik moet de gedachte die ander zou kunnen hebben gaan leren loslaten.
Het is natuurlijk ook zo dat mijn depressie voortkwam uit onbehandeld autisme en ik heb een paar jaar van trainingen en gesprekken achter de rug waarbij ik veel kennis over mijzelf en mijn autisme heb opgedaan. Waarmee niet mijn autisme over is maar ik wel stukken beter weet hoe met mijzelf om te gaan.

Wij hebben gevochten
Na een tijdje in een depressie krijg je de bekende vicieuze cirkel waar je maar heel moeilijk uit kan komen. Zo heb ik dat ook ervaren. Tot iemand tegen mij zei dat het klaar moest zijn, dat het te moeilijk werd en dat ik gespecialiseerde hulp moest zoeken. Het was een schop onder mijn kont en ik was er zo van onder de indruk dat ik meer hulp zocht, passende hulp. Alles wat ik hierbij leerde bracht ik mee naar huis en samen leerden wij hoe we om konden gaan met mij, eindelijk opklimmend uit die depressie. Iedere week opnieuw stapte ik in de bus om naar de therapie te gaan en iedere week een stukje minder depressief. Wij hebben samen hard gevochten en gewonnen!

Wij genieten
Opgeklommen vanuit een diep dal kunnen wij nu eindelijk genieten van het leven. Nu nog loslaten wat anderen kunnen denken want het is niet aan mij om te bedenken wat anderen zouden kunnen denken. Genieten doen we nu ook al een poosje en dat bevalt wel. Ik trek meestal op tijd aan de bel als er iets speelt maar zeker nooit veel te laat.

Voor mijn naasten
Mijn dank en liefde voor jullie zal nooit groot genoeg zijn voor wat jullie hebben betekend en nu nog betekenen

Papier, Hart, Symbool, Romantiek
https://pixabay.com/nl/photos/papier-hart-symbool-romantiek-1100254/


Een gedachte over “Niet Ik, niet Jij, maar Wij

  1. Hoi Tatjana,

    Goed geschreven zeg heel helder en dankbaar voor het leven dat je hebt en door groeit.

    Wat mooi om dit samen met familie en omgeving door te mogen maken. Heerlijk dat jij/jullie nu samen kunnen genieten van het leven.

    Ik bid je veel zegen voor de toekomt toe en vooral veel mooie liefdevolle momenten.

    Liefs Ingrid

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s